Mijn naam is Annelie Neuteboom (geboren in 1967). Ik heb twee puberdochters en woon samen met mijn partner, die ook twee kinderen heeft.

Al zolang ik mij kan herinneren, is het mijn wens geweest om te werken met kinderen. Ik ben dan ook orthopedagogiek gaan studeren. Tijdens mijn studie heb ik gewerkt bij de Kindertelefoon. Wat mij bij het werken daar aansprak is dat kinderen zelf heel goed in staat bleken te zijn om voor hun vragen en problemen hun eigen oplossingen of hun eigen ideeën naar boven te halen.

Gedurende een aantal jaren is mijn werkveld verlegd naar het werken met volwassenen, als zelfstandig gevestigd P&O-adviseur en coach. Een van mijn opdrachtgevers vroeg mij eens wat mijn passie was. Het enige antwoord dat zich onmiddellijk aandiende was: kinderen! Ik vond dat destijds een oppervlakkig antwoord en erkende pas jaren later hoe waar die uitspraak was. Toen ben ik gehoor gaan geven aan mijn oproep om die passie weer te gaan volgen.
Ik ben de opleiding tot integratief kindertherapeut gaan volgen, met heel veel plezier. In het één op één werken met een kind kan ik met humor, speelsheid, creativiteit, nieuwsgierigheid, fantasie, vakkennis en met mijn intuïtie kind en ouders helpen hun probleem op te lossen of ermee te leren omgaan. Het feit dat ik orthopedagoog ben, helpt bij het kijken met een diagnostische blik: is er iets bijzonders met dit kind aan de hand, is nader onderzoek misschien wenselijk?
Als orthopedagoog ben ik bevoegd om psychologisch onderzoek te doen: verderop op de site leest u daar meer over.

Ik heb als orthopedagoog/integratief kindertherapeut mijn eigen praktijk in Waddinxveen. Daarnaast werk ik een à twee dagen per week in een groepspraktijk voor eerstelijnspsychologie voor kinderen in Drenthe. Daar werk ik samen met collega-therapeuten, (ortho)pedagogen, psychologen, een kinderpsychiater en kinderfysiotherpauten en logopedisten.

Waarom de naam sherpa?

Een sherpa is een Tibetaanse helper, die de bergbeklimmer helpt zijn last te dragen, terwijl zij de berg op klimmen. Een sherpa wijst de klimmer de weg. De weg is vaak kronkelig, vol bochten en hobbels. Bovenaan de berg is de wereld voor de klimmer: de sherpa laat dan los, is niet meer nodig.

Zo zie ik mijn rol als integratief therapeut: ik help kinderen hun eigen weg te zoeken, de bochten en hobbels te overwinnen en gezond aan te komen op de plek waar ze willen zijn. Ik steun hen, maar uiteindelijk doen zij het zelf, komen zij zelf boven hun moeilijkheden uit en bereiken hun top.